Quantcast

Sinatze ekitaldi hunkigarria Arrasaten

Aitortuko dizuet ez nuela larregiko ilusio edo esperantzarik Gure Esku Dago mugimenduarekin, zerrendatzera ez noan hainbat arrazoirengatik. Apirilaren 12an Arrasaten bizitakoak, baina, gauzak aldatu zituen. Egun horretan Arrasaten adierazpenaren sinatze ekitaldia egin zen, Kultur Aten (hemen argazkiak).

Gure Esku Dagoko Arrasateko taldearen eta ingurukoen lan bikainari esker Kultur Ate Arrasateko pertsona esanguratsuz bete zen, Arrasateko bilakaeran gakoak izan diren pertsonez eta mugimenduetako aurpegiez. Euskalgintza genuen bertan, kooperatibagintza, gazteria, enpresariak, elkarteak, kultura eragileak… beharbada sekula batera ikusi ez ditudanak, guztiak bertan. Pasatako minak (eta alderdikeriak, bide batez) alde batera utzita une batez.

Aurkezle eta antolatzaileek ez zuten gehiegi hitz egin. Sinatzaileei eman zieten hitza, eta Arrasateko alkate izandako Jose Antonio Altunak hunkitu gintuen lehenengo. Pasatako garaiez hitz egin zuen, ikurrina legeztatu zen garaiaz. Gazteek ere leku izan zuten, eta osteko Aneren bertsoekin lehenengo malkoak isuri ziren Kultur Aten. Han bildutakoak sekula ez zituela batera ikusi zioen, Gure Esku Dago taldean hain jende ezberdina ikusteak ilusioa eman diola, eta orain sinesten duela zioen. Ingurura begiratu, eta Altunaren hitzekin hunkitzen hasitakoak begiak bustita zituztela ikusi nuen.

Ekainaren 8ko giza katea Kataluniakoaren kopia hutsa izan ala ez, orain bertan berdin zait. Larunbatean Kultur Aten bizitakoagatik bakarrik merezi du metroa erosi eta eskuak ilusioz lotzea.

Isuritako malko eta ekitaldiaren bukaeran izandako txalo zaparrada amaigabearengatik, mila esker antolaketan buru belarri aritu zaretenoi eta sinatze ekitaldian parte hartu zenuten guztioi.

Iturria: Goiena.net, cc-by-sa

Berriro itzuliko balitz…

Abixurik eman gabe etortzen zara burura, aittona. Xabier Leteren Habanerarekin malkoak isuriz, behin eta berriz.

Zure bihotzeko amoña Maritxurekin utzi zintugun Bidaniko kanposantuan, pasa dira jada bi urte. Habanera kantatu genizun, Arrasateko Gorrotxategitarrek osatutako bertsoekin. Negar malkotan ginen, eta badirudi musika goxo hori iltzatu zaidala barrenean.

Malkoak begitan, zure ziklista garaiak gogoan, irribarrea bihotzean eta beste hamaika goxotasun eta historia barnean.

Azken aldian asko hitz egiten dut zuri buruz, aittona. 1936an gerra lehertu bezperan Madrildik Azpeitira egun baten nola iritsi zinen bizikletaz. Azken kilometroak patata zakua bizkarrean jarrita. Gizon ausarta zinen, aittona. Gerra garaian gudari, Intxortan eta Gernikan. Baina iluntasuna kendu nahi izan zenuen burutik, irribarrez eta maitasunez betetako bizitza eraikiz. Eta hala gelditu zara gu guztiongan, aittona.

Gustura entzungo nituzke orain zure hitzak, maitasunari, bakeari eta familiari gorazarre egiten zien hitz horiek. Renfeko garaiak, taxista zineneko abenturak, txirrindulari zinenekoa, baita familiakoen Azpeitiko baserriko teilatua konpontzen erori zineneko hura ere. 80 urte inguru izango zenituen. Gazte zinen orduan ere. 94 zenituenean egoitzakoak zaharrak zirela esaten zenuen, gogoan dut. Teilatuak eta kotxeak, edozer konpontzeko prest beti.

Udaberriko besarkada goxo bat, inon egon gabe ere jasoko duzuna, aittona. Eta Xabier Leteren kanta hau berriz ere zuretzako.

…Karta bat idatziko dut, norbaitek erantzun dezan…

Troikaren bisitaren aurrean, alternatibaz

Troika bisitan izan dugu Euskal Herrian, istiluz betetako martxoaren 3a Bilbon, eta martxoaren 3a oroitzeko istiluak Gasteizen. Agintari ekonomikoek, benetako agintariek, egunero-egunero ixilean praktikatzen duten biolentziaren aurrean istiluak izan ditugu. Ukrainian edo Venezuelan “herriaren iraultza” dena, “antisistemen biolentzia” da hemen. Ez dut kritikatuko, hala ere, “antisistema” hitza. Harro esan behar genuke-eta antisistemak garela. Sistema kapitalistaren aurrean antisistemak baikara.

Troikaren eta gobernuen politikek etsipena sortzen digute sarri. Amorru eta beldurrarekin batera. Etsipena, badirudielako hori dela espero dezakegun bakarra. Beldurra, noraeza eta segurtasun eza gailentzen zaigulako. Eta amorrua. Blokeatzen gaituen amorrua, begirada ilundu eta, noizbehinka, itsutzen gaituena.

Baina bada alternatibarik.

Hamlet antzerkian “ekonomia birpentsatu” eta “gertuko ekonomia” bota zuten (hala jaso zuen nire libretak). Lekuko ekonomia, eskalen ekonomiak baztertuta. Hurbileko ekonomia globalizatutako ekonomiaren aurrean, non kapitala lanaren menpekoa izango den, eta ez alderantziz. Lekuko ekonomia, lekuko eraldaketa soziala bultzatzeko.

Baina Nekane Juradok zioen gisara, lanaren kontzeptua ere aldatu beharko genuke. Lana delako gizartearen eraldaketan laguntzen duen oro. Zaintza-lanak. Baita garbiketa lanak ere. Ordainsaririk ez duten lanok, sarri emakumeen esku izaten direnak.

FEEn planten erosketa, soluzioa?

Azken egunotan berriak eta zurrumurruak badira inguruan, Fagor Etxetresna Elektrikoen bi planta erosiko lituzkeen enpresa bat badagoela dioena. Soluzioa omen da planta horientzat. Ez dut uste hain erraza denik, hala ere.

FEEren filialen eta zenbait planten salmentari buruzkoak ez dira berriak Debagoienean. Zituen arazoak entzunda, planta edo filialak esku kapitalistetara pasatzeko beldurra bazegoen lehen ere. Horrek, baina, zalantzak dakartza jabetzaren eta eredu kooperatiboaren inguruan.

Jakina denez, kooperatiben ezaugarrietako bat langileen jabetzako enpresa izatea da, oinarrietako bat da. Suposa dezagun FEEko plantak (kooperatibakoak, ez filialak) saltzen direla, esku kapitalistetara doazela. Horrek suposatuko luke plantak ez liratekeela jada FEEn bazkideen esku izango. Are gehiago, erosleak ez luke (teorian) inongo beharrik izango langile berberak kontratatzeko. Eta, hala egitea erabakiko balu ere, langileak ez luke inongo erabaki eskubiderik izango. Ez zuzendaritza aukeratzeko, ez erabaki estrategikoak hartzeko, ez informazioa eskatzeko, etab. Hau da, beste enpresetako edozein langileren eskubide eta betebehar berberak lituzkete.

Beraz, lan bazkideentzako soluzioa da planten salmenta? Birkokapenak edo aurre-erretiroak baino soluzio hobea da?

Bloga, idazle frustratuaren soluzioa

Txikitatik gustatu izan zait idaztea. Ikastolan nenbilenean gustura betetzen nituen etxeko lan horiek. Beno, idazteko gairen bat bururatzen zitzaidanean behintzat. Izan ere, pelutxeen izenak adibide, imajinazioa ez da espresuki neure indarguneetako bat. Lagun bati entzuna diot guztiok garela sortzaileak, baina mugak jartzen dizkiogula geure buruari. Zeinek daki.

Sarri entzun izan dut blogak tresnak direla, helburuak lortzeko edo lortu bidean eragiteko erremintak. Badira euskarazko edukiak sortzeko (eta beraz interneten euskararen presentzia biderkatzeko), badira hainbat gai lantzeko eta masa kritikoa sortzeko, badira sareak eraikitzeko (kaixo bakalhautar eta blogsovietarrok), noizbehinka (ez oso sarri) badira sentimenduak eta minak plazaratu eta arintzeko, eta, beno, marketinerako ere badira blogak.

Horiez guztiez gain, neuretzako idazle izaera frustratuari irtenbidea topatzeko modua ere bada bloga. Paperean inork argitaratuko ez lituzkeen arinkeria eta sasi-sakonkeriak plazaratzeko modua. Hala ere, badaukat noizbehinka bloga eguneroko moduan erabiltzeko tentazioa, kandadurik gabeko eguneroko gisa. Inork irakurriko ez lituzkeen horiek, edo inork irakurtzea nahiko ez nukeen horiek, edo… gutxi batzuek irakurtzea nahiko nukeen mezu horiek idazteko. Aurrerago, zeinek daki.

loading