Quantcast

Gelditu ditzagun makinak!

Grebak ezertarako ere balio ez duela sinestarazi digute. Lan eskerga egin dute borrokaren antzutasunaren mezua zabaltzen. Hala ere, garaipen txiki eta handiekin errelatoa piskanaka aldatzen gabiltzala iruditzen zait maiz. Jada inork gutxik jartzen du zalantzan garbitzaile edota erresidentzietako emakumeek greba egiteko duten zilegitasuna, eta jakin badakigu lehenago edo beranduago, baina garaipena lortuko dutela. Denbora kontua da, hori soilik.

Hala ere, Gobernuaren makinaria propagandistikoa martxan da etenik gabe. Azken asteotan ere nabarmen: euskal eskuinak Espainiako Kongresuan lortu ez zuen protagonismoa, hurrengo egunetan EiTB-n lortu zuen. Kate guztietan izan ziren, elkarrizketaz elkarrizketa, ezkerrak lortutako protagonismoari buelta eman nahian. Matuteren hitzaldi borobilak listoia altu jarri zuen, baina.

Ez naiz lehena komunikabide publikoen partzialtasuna salatzen, bertako langileek ere hala egin dute behin baino gehiagotan. Mugimendu sozial eta sistema suntsitzailearen aurrean alternatibak aldarrikatzen ditugunok, geure mezua zabaltzeko sekulako zailtasunak ditugu. Are gehiago greba orokorraren aurrean martxan jarri duten ofentsibaren aurrean (hemen ez baitugu Frantziako komunikabide publikoek izandako jarrerarik espero).

Komunikabide txikiek, baina, aukera ematen digute azaltzeko zergatik egin behar dugun greba urtarrilaren 30ean: bizitzaren duintasuna guztiaren gainetik dagoelako. Guztiontzat lan baldintza duinak, bizirik mantenduko gaituztenak, behar ditugulako. Geure buruek, maite ditugunek, behar handiena dutenek, behar gaituztelako. Bizitza osoan lanean aritu direnei zor diegulako.

Interes indibidualen gainetik, nik ere ongizate kolektiboa lehenetsiko dut. Guztion artean zapaltzen gaituen makina geldi dezakegulako. Eta hori, makinaren jabeak ere badaki.

Zaintza zainduz

Adinean aurrera goazelako batetik, eta bizitzaren eta lan merkatuaren irakurketa feministak bultzatuta bestetik, ezin azken aldian zaintza lanen krisia burutik kendu: adinekoen egoitzen prekarizazioa, etxeko langile ikustezinek sufritzen dituzten “bizi” baldintzak… Emakumeak gehienak, etorkinak asko. Erresidentzietako grebako pankartak jartzen ikusten ditugu batzuk, beste batzuk, aldiz, kalera irteteko aukerarik ere ez dute. Guztiak borrokalariak, indartsuak, eta zapalduak.

Hain zuzen ere, zerbitzu publikoen pribatizazioak bideratu du zaintzaren prekarizazioa, langileen lan baldintzak eta zerbitzuaren kalitatea gero eta okerragoak bihurtuz. Bide batez, eta oker ez banaiz, Debagoieneko hainbat adineko egoitza azken urteotan pribatizatu egin dituzte. Erabaki horien ondorioak positiboak direla ezin esan, beste hainbat kasu ezagututa behintzat (testigantza gordinak, esaterako, erresidentzietako langileek Foru Aldundian emandakoak: https://labur.eus/egoitzak).

Hala ere, ez da soilik prekarizatu emakumeon laneko duintasuna edota zerbitzua, guztioi prekarizatu digute gure bizitzaren azken fasea. Maitasunez, duintasunez eta goxotasunez betea beharko luke zahartzaroak, eta ez fardelak aurreztea lehentasun duen enpresa baten interesen menpekoa.

Zaintzaren krisiari modu komunitario eta kooperatiboan nola egingo diogun aurre, akaso hori izango da gaur egun esku artean dugun erronka handienetakoa. Lan horretan eragile sozial anitzak saretzea ezinbestekoa izango zaigu, batez ere ikustezinak diren horiek parte aktibo bihurtuta. Txuri euskaldunon eraldaketa proiektuek akaso ez dituztelako paperik gabekoen beharrak beteko, ezta egunean 22 ordu etxe barruan lanean aritzen diren emakumeen irakurketak jasoko ere. Eta hala, bide batez, gure zapalkuntza propioak aitortzeko aukera izango dugu.

Agur eta ohore

Uztailaren 15etik artikulu hau buruan, baina ezin hitzak topatu, aita.

Bi hilabete pasa dira jada. 2 hilabete Gasteizko ZIUn hil zenetik. Maite zaitugunez inguratuta. Guztiok batuta, besarkada amaigabeetan murgilduta. Astea ere hala pasa zenuen, anai-arreba eta ilobez inguratuta. Leku hotza epel bihurtu zuten guztiek, belarrira xuxurlatutako abesti iraultzaileekin, irrintziekin, barre algara eta eskertza sentikorrenekin.

Guztiok agurtu nahi zintugun, aita. Maite zaitugula esan, guri eta komunitateari emandako guztia eskertu… eta iristea nahi ez genuenari aurre egiten saiatu. Halaxe darraigu.

2 hilabeteotan errekonozimendu hitzak jaso eta jaso ari gara, oraindik ere tantaz tanta iristen ari direnak. Kooperatiben mundutik, euskalgintzatik, herrigintzatik… Baina baita hainbeste lagundu zenienen eskutik ere. Izan ere, herrigintzak izan zintuen, baina baita familiak eta gertukoek ere. Nola lortu zenuen, oraindik ez dakit.

Lasai egon zaitezke, aita. Ondo ikasi dugu mundu hau hobetzea guri ere badagokigula. Komunitatea txikitasunetik eta umiltasunetik indartuz. Hitzetatik harago, utopia ekintzetatik eraikitzen segiko dugu. Bakoitza bere txokotik, gizarte justuagoa ipar. Euskalduna, abertzalea, langilea… eta feminista. Iraultza horri ere gogoz helduko diogu, aita. Zuk emandako tresnak egungo erronka handiei aurre egiteko erabiliz.

Eta, nola ez, Joanes txikiak ere ezagutuko zaitu. Mundu justuagoarekin zenuen konpromisoa transmititzen ahaleginduko gara. Utopiaren errealista izaten saiatuko gara, txikigintzaren ameslariak, zu moduan.

Mila esker, aita. Mila esker zeuri ere, ama. Aita zena, zuri esker izan zelako. Mila esker etxekoei, lehengusu eta osaba-izebei, lagunei, malkotan eta irribarretan lagun izan zaituztegunoi. Eta Gasteizko profesionalei, bidelagun goxo izan zaretelako.

Seme-alaben diktadura

Duela 3 astetik bat gehiago gara etxean, prozesu eder baina gogorraren ondoren. Ustez “emakume oso” egiten nauena bete dut, behingoaz, eta Virginie Despentes-ek “King Kong teoria” liburuan deskribatutakoa frogatu: seme/alabekiko maitasun erromantikoaren diskurtsoa buruan sartzen digute; baita erditze ondorengo egunetan ere, prozesuaren idealizazioa inposatuz.

Dena dela, emakume zein gizon, etxeko guztioi aldatu zaigu bizitza azken asteotan. Planak malgutu zaizkigu, ordutegiak, loa, otorduak… bizitza bera beste baten menpe dago orain. Enpresa askotako patroi-langile harremanen pare, bai horixe! Langile gara, patroiaren nahien menpe; eta, era berean, bere ongizatea bermatzeko, patroia gure lanaren menpe dago.

Badira aste batzuk zutabe honetan bertan langileon eskubideak murrizten dituen lan erreforma goraipatu zela. Are gehiago, enpresek langileei ezartzen dizkien eskubideetan malgutasun handiagoa aldarrikatu zen, kontratuen behin-behinekotasunarekin amaitzeko ezinbestekoa omen. Virginiek ongi deskribatzen duen emakumeei inposatzen zaigun maitasun erromantikoaren pare, umearekiko beharrean, langileek enpresariarekiko izan beharreko mugarik gabeko maitasuna, malgutasuna, dedikazioa eta menpekotasuna aldarrikatuz.

Enpresariak eta nagusiak, baina, ez dira gure seme-alabak. Berdinen arteko harremanak izan behar genituzke, interes komun errealak izan, guztion ongizatea bilatu. Ez dugu printzipe urdinarekiko harremanik nahi, ez dugu eredu horrengan sinesten. Eta ez gaude horretara kondenatuta egoteko prest. Kolektibo ahulenetatik hasita (ahul bihurtutakoak, hobe esanda), ahalduntze prozesuak behar ditugu, bizitza erdigunean jarriko dituzten ereduak garatu behar ditugu. Interes ekonomikoen nahien menpe izan eta bizi baldintza “malguak” izatera kondenatu.

Behar dugun agenda

Itsasondoko mediku etxean Koro sendagilea eta Arantxa erizaina soilik egoten dira, inguruko herri txikietakoei arreta paregabea ematen. Egun batzuz, baina, Iratik egin du bertan lan. 11 urte darama Osakidetzan, nondik deituko dioten zain, inongo egonkortasunik gabe. Administrazio publikoko beste milaka langilek bezala.

Hala ere, gaur egun inork gutxik hitz egiten du behin-behinekotasunaz, administrazio publikoa ABLE (ETT) garrantzitsuena bihurtu izanaz. Ezta hauteskunde garaian ere.

Izan ere, agenda sozial eta ekonomikoa eskuin erradikalak ezarri digu. Eta gobernuek eskuineko politika erradikalak aplikatzen dituzten bitartean, ez da hiltzen gaituen kapitalismoaren aurrean behar ditugun alternatibei buruz hitz egiten. Ez dira ezberdintasun sozialak murrizteko benetako politikak planteatzen. %99ak behar dituen politika erradikalak.

Ozen entzuten dira, baina, antolatuak eta borrokalariak kriminalizatzen dituzten ahotsak, Gipuzkoan Markel Olanok Tabakalerako grebalariei buruz esandakoa adibide. Eta eraso horien aurrean, ezkerra ezkerrean behar dugu.

Arrazakeria eta xenofobia ardatz duten diskurtsoen aurrean gehiengoaren interesak defendatuko dituen ezkerra behar dugu.

EAJri esker Madrilen onartu zen eta ezberdintasun sozialak biderkatzen dituen gastu arauari buruz hitz egingo digun ezkerra. Martxoaren 8an kontrakoa aldarrikatu arren, egunero emakumeenganako diskriminazioa eta arrakala handitzen dituen gobernuak salatuko dituena. Erresidentzietako emakumeentzako eta komisaldegi eta epaitegietako garbitzaile grebalarientzako benetako soluzioak eskainiko dizkion ezkerra. Eta, nola ez, eragile sozialen kritikak modu eraikitzailean hartuko dituena.

Beldurrez baino, bozkatzera ilusioz joatera bultzatuko gaituen argumentu eta proiektu sakonak behar ditugu, eslogan hutsetatik harago.

loading