Etiketa honen artxiboa: anoeta

Helmuga

Bukatu da nire bidaia. Atzo Donostiako 31.
maratoian parte hatu eta bukatu nuen. Hemen doa eguneko laburpen txiki bat.

Egunaren
hasiera

Benetan ederra izan zen maratoiaren egunaren
hasiera. Guztia ongi joan zitzaidan. Hasteko seietan iratzarri nintzen eta
arazo gabe sartu nuen gorputzean arroz-esne platerkada bat amak prestatuta. Bidaian
ez genuen izan ezustekorik, trafiko eskasari esker zazpiak eta erdirako
Donostian geunden aita, ama eta ni.

Dortsalaren bila nindoala Anoeta sarreratik
pasa nintzen, ateak irekita zeuden eta bisita bat egitea otu zitzaidan. Pistan
sartu nintzen. Anoeta ilun eta hutsik zegoen. Emozionatu egin nintzen irudi
hori ikusten. Orduan uste dut konturatu nintzela maratoi batean egotea zer zen.
Oilo-ipurdia jarri zitzaidan bat-batean. Gero dortsalen bila joan ginen eta
arazorik eta ilara handirik gabe nirea hartu nuen. Zenbaki zakarra: 2640, baina
zer egingo genion. Ondoren kafe bat hartzera joan ginen irteerako etorbidera,
Madrilekora hain zuzen ere.

Maratoiko
musika banda.

Bidaian La Oreja de Van Gogh, separatuta egon arren nire
bihotzean oraindik lasterketetako musika talde ofiziala da. Eta ibilbidean
zehar bi puntutan zeuden musika dj-ak kantak jartzen korrikalariei animatzeko:
Boulevard-ean eta Diario Vasco kokatua dagoen zonan. Boulevard-eko hiru
kantekin geratuko naiz: Eye of the Tiger (lehenengo itzuliko joanean), Rolling
Stones-en I can get no satisfaction (lehenengo itzuliko etorreran) eta
Coldplayren Viva la vida (bigarren itzuliko joanean). Musikak animoak altu mantentzeko
balio du eta atzo beste behin teoria hori argi eta garbi geratu zen.

Lasterketa

Eguraldi iragarpenak ez ziren onak. Haizea
gogor astintzen zuen baina bazirudien euria ez zuela egingo. 3 hordu eta erdiko
erbian ezarri nintzen irteeran, bost minutu kilometroko joango ginen. Hasierako
kilometroak polikiago egin genituen. Hamargarren kilometroan ikusita erritmoa
ez zihoala azkartzen aurrera egitea erabaki nuen. Gutxinaka-gutxinaka nire
helburuari denbora jaten hasi nitzaion eta 30. kilometroan ikusi nuen 3 ordu
eta 26 minututik beherako marka egiteko aukera. Hori esan nion aitari janaria
eman zidanean ibilbideko puntu horretan (La Perla talasoterapia zentroa). Orduan hasi
zitzaidan lasterketa gogortzen, orduan etorri behar zen korrikalariok beldurra
diogun harresia. Baina atzo ez zen bisitan etorri, lasterketa gogorragoa egin
zitzaidala ados, baina eutsi egin nion amaierara arte.

37 kilometrotik aurrera pozez betea nindoan
eta 25 minutu baino gutxiago egitea lortu nuen. Ikusi nuenean nire lehenengo
maratoia bukatuko nuela moralez igo nintzen, taupadak igo, pausoak arindu eta
zazpigarren martxa sartu nuen Anoetako estadioraino. Inoiz baino azkarrago
korrika egiten nuela iruditu zitzaidan, hegan nindoan.

Anoetako
estadioa

Hiru aldiz pasa genuen bertatik. Bitan
lasterketan jarraitzeko eta hirugarren aldiz bat amaitzeko. Lehenengoan,
estadio utzik dagoenean eta soilik 20-25 bat minutu neramatzanean korrika
egiten ederra izan zen. Estadio osoa utzik guretako bakarrik. Txikitan zenbat
aldiz amestu dugu estadio honetan jolasten dugula txuri-urdin koloreak
defendatuz eta golak sartuz??? Bigarren pasaera ere berezia da, ibilbide erdia
baino gutxiago falta da eta oraindik psikologikoki ez zaude gaizki. Baina
hirugarrenean… gozatu egiten duzu.

Estadiora sartzean jendez beteta dagoela
imajinatzen duzu, utzik egon arren (jendea meta inguruan jartzen da beraien
lagun edo familiarrei itxaroten). Eta sartzean jende guzti hori oihu batean
jartzen dela zuri animatzeko, errealak gol bat sartu izan balu bezala. Eta
alderdi ederren milaka zale daudela ezin izan direnak estadiora sartu beteta
zegoelako eta zure lasterketa ospatzen dute telebista pantaila erraldoietatik.
Hori guztian zure buruan gertatzen da baina egia balitz bezala sentitzen duzu.
Eta amaitu da. Eta bihar lanera edo ikastera. Eta egindako denbora 3 ordu 25
minutu eta 20 segundo.

Eskerrik
asko

Eskerrik asko blog hau jarraitu duzuen
guztioi. Eskerrik asko amets hau betetzen lagundu didazuen guztioi. Eskerrik
asko. Baina batez ere eskerrik asko aita, ama eta Javi. Lehenengo biei
begibistakoa denez ibilbide osoan zehar alboan egon direlako eta ez didatelako
inoiz abandonatua (amak behin eta berriz esan arren jan egin behar nuela oso
argal nengoelako eta asunto horrekin pixka bat gogaitu dit, kar, kar, kar…).
Eta hirugarrenari bere denbora librea erabiltzeagatik nire prestaketan
jarduten.

P.d. Hau ez da amaitu. Hasi besterik ez da egin, kar, kar, kar. Idazten
jarraituko dut!!!

Ez daude bakarrik

Normal
0
21

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4


/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Tabla normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

Igandeetan Publico erosten dut (alde batetik
egunkaririk merkeena delako eta beste alde batetik plus bat ekartze duelako
ezer gehiago ordaindu gabe). Eta ez zitzaidan kontra portada gustatu. Egunkari
honetako kontra-portadak beti du zerikusia kirolarekin, azken zatia kirolarena
delako eta ez telebistarena ohikoa den bezala.

 

Bertan txirrindulari proba baten argazki bat
agertzen zen eta titularrak zioen errepide bazterrak hutsik zeudela eta
ondorioz doping kasu berriek zalegoak atzera bota zituela. Goazen analizatzera errepide
bazterrak hutsik daude ala ez. Nire ustez Ez!!!

 

Esan beharra dago probaren argazkia Madrileko
itzulikoa zela. Normala den bezala goi mailako txapelketa bat egoten denean eta
aldi berean maila apalagoko proba bat, ikusle gehienak goi mailako txapelketa
ikusiko dute. Berdina gertatzen da kirol guztietan. Nora joaten dira futbol
zaletu gehiago, Anoetara edo Azkoagainera? Buesa Arenara edo Lizarrako
kiroldegira?

 

Gero baita esan etapa batek normalean ehun
kilometrotik gora duela eta zaila dela ibilbide osoan jendea egotea. Gainera
askotan arazoak izaten dira bakarrik leku baten ikus daitezkeelako
txirrindulariak eta ez da berdina ikustea txirrindulari bat 15 kilometro orduko
pasatze ikustea 80 kilometro orduko ikustea baino. Baita esan Tourrak argi utzi
duela txapelketa bat baino gehiago dela, eta Riccoren EPOaren positiboaren
egunean jendea ez zela atzera bota eta lasterketa jai handi bat bezala
ongietorria eman zitzaion. Tourrak hori dauka, pasatzen den herritik pasatzen delarik,
jai bat bezala hartzen da eta tokian tokiko herriek jai egun bezala
aldarrikatzen dute Tourra. Bestela batek baino gehiagok joateko Alpe d´Huez-en
bezperan eski estaziora eta ikusiko du zelako jai giroa dagoen.

 

Baina jai giroak ez du sortzen bakarrik
Tourrak. Belgika inguruan udaberriko klasikoak ere giro berezia sortzen dute
eta milaka eta milaka zaletu errepide bazterretara hurbiltzen dira. Euskal
Herrian (adi) Euskal Herriko itzuliak milaka eta milaka jende mugiarazten ditu.
Ikastolan gogoratzen naiz Oñatitik igarotzen zenean lasterketa profesional bat
(bai Euskal Herriko itzulia baita Euskal Bizikleta) minutuz batzuk jai genuen
txirrindulariak igarotzen ikusteko.

 

Beraz arrazoi sendo hauen ondorioz esan
dezakegu txirrindulariak inoiz ez direla bakarrik arituko errepidean.

 

**BTR**

Euskadiko 6 orduak: festa bat guztiaren gainetik

Atzo berriro ere, bi urte ospatu gabe egon
ostean, Anoetako belodromora itzuli zen Euskadiko pistako txirrindularitzako
probarik garrantzitsuena: Euskadiko 6 orduak.

Ni bi aldiz joanda nago belodromora. Lehenengo
aldian ama eta aitarekin, bigarrenean aitarekin soilik. Familian oso
txirrindularizaleak gara: aitak askotan egin du Quebrantahuesos proba (besteak beste) eta
koinatua berriz profesional ohia da, hori guztiari familia beti atzean dutela gehitu
behar zaio. Doazen lekura doazela ere gu beraien atzean egongo gara. Orain ni
duatloietan hasiko naiz eta antzerakoa gertatuko da.

Atzoko edizioa berezia izan zen. Kirol
emaitzen gainetik, zer esan nahi duen horrelako ekitaldi bat niretzako eta nire
ingurukoentzat azaldu nahi dut.

Euskaldunon afizio garrantzitsuenetakoa

Afizio handia diogu euskaldunok
txirrindularitzari. Kapazak gara orduak eta orduak igarotzeko telebistaren
aurrean etapa lau bat ikusten itzuli txiki batekoa.

Behin profesional bateri entzun nion
defenditzen bere lankide bateri horrelako etapa batean. Irratikoek esaten zuten
ohiko etapa aspergarria zela. Emozioa esprintean egongo zela, ihesaldian zioan
Kelmeko txirrindulari bat pelotoi nagusiari minutu ugari atera arren
harrapatuko zutela.

Txirrindulariak esan zuen etapa hauek ere
politak direla, mutil horrek bere helburua lortzen bazuen izugarria izango zelako.
Zorionez etapa ez zen amaitu bukaerako esprintarekin.

Pista etapa lau bat bezala irudikatu dezakegu.
Birak eta birak eraztun bati ia etenik gabe. Baina berezitasun batekin, esprintak
irabazten dituenak ez du zergatik lasterketa irabazi behar. Horretarako uneoro adi
egon behar dira txirrindulariak, adi egon behar dira nor ausartzen den itzulia
irabazteko saikerakin edo nork erasotzen duen sprintak baino bira batzuk
lehenago.

Espezialitateak ikusgarriak dira: puntuazioa,
scratch, keirin… Emozioz beterik daude helmuga zeharkatu arte ezin baitezakegu
nor den irabazlea esan.

Galvez gogoan

Txirrindularizaleok gogoan dugu Isaac Galvez. Ganten
hil zen
berari gustatzen zitzaiona egiten. Ez zen soilik pistard bat,
errepidean zenbait garaipen lortu zituen. Horra hor bere berezitasunetako bat,
ez zen soilik pistako tituluekin konformatzen.

Astarlozak bete zuen bere tokia. Beste
txirrindulari bikain bat. Pistakoa ez izan arren bikain bete zuena Galvez-en
tokia. Baina Isaac egon izan bazen Llanerasekin, agian azken ematza beste bat
izango zen (2000. urtean garaipena lortu zuten). Paper bikaina burutu zuten
euskaldunak eta munduko txapeldunak.

Oso hunkigarria eta ona Galvezi egindako omenaldia,
bere arrebak jaso zituen lore sorta eta txaloak.

ETB 1 ondo, belodromoa utzik

Aurrenekoz ikusteko aukera izan dut Euskadiko
6 orduak zuzenean telebistatik. Aurreko edizioetan ez dakit ETB1ek zuzenean
ematen zituen, ziur bai ez zuzenean ematen zutela.

Aurten ekitaldi gehiena telebistatu dute
(lauretatik bederatziak arte). Behingoan txalotu egingo dut kanal publikoari. Bigarren
mailako futbola alde batera utzita garrantzia handiagoa eman diote kirol
txikiago bateri.

Hala ere pena eman zidan atzo Anoetako belodromoak. Ez zegoen beteta. Ni
joan nintzenean izugarrizko giroa zegoen eta belodromoa jendez lepo. Atzokoa
ere giroa ziur bikaina zela, gainera inauteriak zirela kontuan hartu behar da,
baina hala ere belodromoa horrelako ekitaldi batean utzik ikustea pena eman
zidan.