Pier Paolo Pasolini ezagutu izan banu zoriontsua nintzateke. Ziur asko, hitz egiten arituko ginateke. Ez ni bereziki interesgarri aurkituko ninduelako, bere eskuzabaltasunak muga gutxi zuelako baizik. Pasolinik Vie nuove aldizkari komunistan saila izan zuen, 1960tik aurrera astero beharginen galderei erantzuteko. Galderak izan zitezkeen Tolstoi edo Dostoievskiren artean idazle hobea nor zenaren eztabaida ebazteko, zentsurari buruz zuen iritzia galdetzeko, D’ Annunziori buruz, erlijio katolikoari buruz (mundiala da seme-alaba bautizatu behar ote dut galderari erantzuna)…<\/p>\n\n\n\n
Maitasun osoz erantzuten du eta horrek ez du esan nahi beti goxoa denik. Gogorra ere tarteka, zorrotza, egin dioten galderaren tonuaren arabera. Gazteekin jator, zalantzatiekin ulerkor eta faxismoarekin gupidagabea da.<\/p>\n\n\n\n
Ikaragarri disfrutatu dut Las bellas banderas, d\u00edalogo con los lectores vol1<\/strong> obra (Ediciones el salm\u00f3n, 2019, Salvador Coboren itzulpena). Bertan jasotzen dira 1961 arte emaniko erantzunak, batzuk hau bezain ederrak: <\/p>\n\n\n\n Usted apelando a la censura, lleva a cabo un acto t\u00edpico: demuestra que, en su perfecta buena fe, en realidad quiere <<reprimir>>, esto es, llevar a cabo un acto moralmente il\u00edcito y cl\u00ednicamente ineficaz, incluso peligroso. No se reprime; se educa. La censura es un acto monstruoso de deseducaci\u00f3n, porque recurre a la fuerza, y no a la persuasi\u00f3n; a la coacci\u00f3n, y no a la colaboraci\u00f3n. Usted tiene hijos, as\u00ed que deber\u00eda haber comprendido lo est\u00fapido que resulta usar con ellos la fuerza y la coacci\u00f3n en lugar de la persuasi\u00f3n y la colaboraci\u00f3n. Es evidente, sin embargo, que los delitos deben ser castigados. Pero para esto existe un c\u00f3digo penal. Le dar\u00e9 un ejemplo familiar. Usted a su hijo peque\u00f1o debe decirle: <<Mi ni\u00f1o, no robes la mermelada, porque est\u00e1 feo hacerlo, y adem\u00e1s puedes hacerte da\u00f1o, etc>>, dicho lo cual, con el debido amor, usted har\u00e1 bien en dejar la despensa abierta si quiere que el cari\u00f1o entre usted y su hijo sea rec\u00edproco. Si despu\u00e9s, y a pesar da la obra de amorosa convicci\u00f3n, de colaboraci\u00f3n, y a pesar de la confianza depositada en \u00e9l, vuelve a robar alg\u00fan dulce, entonces se le tendr\u00eda que castigar, desde luego. Esta es la diferencia entre la censura -que es algo monstruoso- y la justicia, que es algo humano.<\/em><\/p>\n\n\n\n Horrelako hamaika adibide dago. Italiak atzean utzi du Bigarren Mundu Gerra, faxismoa eta partisanoak, eta lehenak mutatu diren bitartean bigarrenak mututu dira. Kapitalismoaren fase berriaren eta kontsumismoaren lehen urratsak hasiak dira nabaritzen eta garai oso interesgarria da. Passolinik duen jarrera, nekez errepikatu ahalko litzateke egungo jarrera erkinekin. Galderak eta erantzunak aldatu dira, bainea batez ere hauek planteatzeko modua, postureoa baita nagusi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pasolini. Edertasuna. Komunismoa. Pier Paolo Pasolini ezagutu izan banu zoriontsua nintzateke. Ziur asko, hitz egiten arituko ginateke. Ez ni bereziki interesgarri aurkituko ninduelako, bere eskuzabaltasunak muga gutxi zuelako baizik. Pasolinik Vie nuove aldizkari komunistan saila izan zuen, 1960tik aurrera astero … Jarraitu irakurtzen