“Para Elsa no fue nada sencillo unirse a los compa\u00f1eros en huelga. Ella estaba en el “cogollito de todo”, cerca de los jefes de ela empresa. Pronto empez\u00f3 a recibir presiones, “para que reconsiderara mi postura”, e incluso fue llamada al despacho del jefe, el Se\u00f1or Perejil, quien amenaz\u00f3 directamente con despedirla a ella y a su padre. No se par\u00f3 a pensar lo que se estaba jugando, dej\u00f3 de trabajar y se uni\u00f3 a la huelga “por conciencia”.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pasarte hau Zuri\u00f1e Rodriguez Lara, Itziar Mujika Chao eta Nora Miralles Crespo egileek atondutako Las mujeres de Gasteiz en la matanza del 3 de marzo de 1976<\/strong> liburukoa da. Arrasaten eskaini zuten hitzaldian, biziki interesgarria bide batez, aipatu zuten orain arte ezkutuan egon den emakumeen protagonismo eta garrantzia. Kuriosoa da, baina hitzaldi horri esker jakin nuen ama izan nuela istilu horietan Gasteizen. Mataza korapilatua, memoria.<\/p>\n\n\n\n Liburua Intxorta Kultur Elkarteak argitaratua da eta salgai dago hemen<\/a>. Uste dut ez diegula eskertu behar beste arrasatearrok Julia eta Juan Ramoni memoria historikoaren alde egin duten lana. Langile borroken testigantzak jaso dituzte, 1934ko urri ahaztezin hura adibidez, izen-abizenak jarri altxamendu faxistaren ondorioz egon ziren biktima guztiei eta abar. Hau guztia elkarrizketak eginaz, artxiboak ikertuz, xaxatuz, argitaratuz, musika diskak bultzatuz.<\/p>\n\n\n\n Hasi berri dugu maiatza. 1916an, Jack London hil zen urtean, lau hilabeteko greba egin zen Arrasateko Uni\u00f3n Cerrajeran, ordura arteko luzeena, La Asociaci\u00f3n Obrera eta Sindicato Profesional erakundeek deituta. Langileentzat kaltegarria zen ordutegi berria atzera botatzea xede. Urtarrilaren 3an, greba deitu eta biharamunean, 800 langileko lantegia itxi zen. Parrokoak berak ere greban zehar langileen aldeko ekitaldi batean hartu zuen parte, Eibarren. Otsailaren 16an irekiko da lantegia 100 langilerekin eta hauek, kideen erantzunaren beldur, lantegian bertan egiten zuten lo eta Guardia Zibilak eramaniko janaria jan. Langileen azken multzoa, 200koa, maiatzaren 20an hasi zen lanean. Greba porrota izan zen, 31 kaleratu egon ziren. La direcci\u00f3n de la empresa, encabezada por Sayas, agradeci\u00f3 la conducta del gobernador civil, del obispo de Vitoria y del alcalde de Mondrag\u00f3n, as\u00ed como la del teniente coronel de la Guardia Civil, <<por su eficaz intervenci\u00f3n en el apaciguamiento de los huelguistas>>.<\/em> Hala kontatzen du, Juan Ramon Garaik Txalapartak argitaratutako Celestino Uriarte. Clandestinida y resistencia comunista<\/strong> liburuan. Zenbat gauza aldatzeke.<\/p>\n\n\n\n Greba hura galdu zen, baina Biteri eskolatan belaunaldi berriek mundu bat deskubritzen jarraitu zuten. Hogei urte bizi zituen Arrasatek aurretik.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Rodriguez. Monge. Garai. “Para Elsa no fue nada sencillo unirse a los compa\u00f1eros en huelga. Ella estaba en el “cogollito de todo”, cerca de los jefes de ela empresa. Pronto empez\u00f3 a recibir presiones, “para que reconsiderara mi postura”, e … Jarraitu irakurtzen