{"id":323,"date":"2022-10-01T17:41:16","date_gmt":"2022-10-01T16:41:16","guid":{"rendered":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/?p=323"},"modified":"2022-10-06T22:37:19","modified_gmt":"2022-10-06T21:37:19","slug":"onati-obanos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/2022\/10\/01\/onati-obanos\/","title":{"rendered":"O\u00f1ati – Obanos"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Batzuetan pertsona bat oso denbora tarte laburrean ezagutzen dugu baina, hala ere, intentsitateari dagokionez bizi-bizia izan daiteke harremana. Are gehiago, pertsona horren bizitzaren amaieran gertatzen denean.<\/p>\n\n\n\n

Horrela gertatu zitzaidan Jexux Zufiriarekin, Zarautzen, 7 hilabetekoa izan zen denbora tartea eta kalitatearen aldetik askoz luzeagoa, sakonagoa eta zabalagoa izan zen harremana. <\/p>\n\n\n\n

11 hilabetekoa izan da Joxe Zuluetarekin, Arrasateko ospitalean. (Fijatu zarete bi izenen eta bi abizenen lehenengo letretan?). Jexux ni baino urte bat lehenago jaio zen, Joxe nire urte berekoa zen. Jexux auzokidea zen, Joxe pazientea. <\/p>\n\n\n\n

Joxe O\u00f1atitik kontsultara bidali zidan medikua bera presente egon da azken egun hauetan ere, berez haren familia sendagilea izan ez zen arren. Elkarlanean ibili gara biok azken egun hauetan eta, bizitzaren zorioneko kasualitate batzuei esker, presente egon ahal izan naiz ospitalean Joxerekin azken une haietan. <\/p>\n\n\n\n

Urteetan zehar Madrilen bizi izan zen Joxe, nire moduan. Musika eta mendia konpartitzen genituen zaletasun moduan. Eta hain zuzen mendian, O\u00f1atin, Sanmigeletan murgilduta, egin ahal izan diot neure agurreko errituala. Araotzeko bazterretan, euripean (azkenean!), behelaino artean. Une hauek ere garrantzitsuak dira, dolu hauek ere egin behar ditugu. Denbora hartu horretarako, eta ez laga sentipen hauek pilatzen. Garrantzitsua da.<\/p>\n\n\n\n

Herrialde berdetik horira egin nuen egun berean, zertarako eta doluari eta mendiari buruz hitz egiteko. Erreniegako menditik behera ez du euririk egin egun hauetan, zoritxarrez, eta oraindik ikus daitezke pasa den uda latzeko suteen aztarnak, nonahi. Obanosen ere pairatu behar izan zituzten “eguraldi onegia”ren ondorioak. <\/p>\n\n\n\n

Baina bitxia izan da, horitasun horizontal hartan, jende euskalduna topatzea eta geure dokumentala konpartitzea. Erdi diskulpatzen esan didate gutxi direla, baina gertatu da publiko gehiago egotea gure pelikularekin Obanosen herri oso euskaldun eta berde batean baino. Solasaldia ere kategoriakoa, denetarik atera zen, baita eutanasiarena ere (oso gutxitan gertatu dena orain arteko proiekzioetan). <\/p>\n\n\n\n

Bizitza bera bitxia da. <\/p>\n\n\n\n

“El duelo por la muerte de un paciente es parte del quehacer cotidiano, que un m\u00e9dico no puede elaborar por falta de tiempo. Aunque no se percibe, tanto dolor acumulado lo afectar\u00e1 emocionalmente. Es la cara oculta de la profesi\u00f3n”<\/em>. Juan Carlos Gim\u00e9nez (@infomedicos)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Batzuetan pertsona bat oso denbora tarte laburrean ezagutzen dugu baina, hala ere, intentsitateari dagokionez bizi-bizia izan daiteke harremana. Are gehiago, pertsona horren bizitzaren amaieran gertatzen denean. Horrela gertatu zitzaidan Jexux Zufiriarekin, Zarautzen, 7 hilabetekoa izan zen denbora tartea eta kalitatearen aldetik askoz luzeagoa, sakonagoa eta zabalagoa izan zen harremana. 11 hilabetekoa izan da Joxe Zuluetarekin,<\/p>\n