{"id":1072,"date":"2025-08-27T17:01:02","date_gmt":"2025-08-27T16:01:02","guid":{"rendered":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/?p=1072"},"modified":"2025-08-27T19:00:52","modified_gmt":"2025-08-27T18:00:52","slug":"zelan-esan-agur-ama-bati","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/2025\/08\/27\/zelan-esan-agur-ama-bati\/","title":{"rendered":"Zelan esan agur ama bati"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zarautzera bueltan oporretatik, egin nituen lehenengo gauzen artean, Garoa liburudendaren<\/a> gune berria zelan gelditu den ikustera joatea izan zen. Bisita hartatik bi libururekin itzuli nintzen etxera (mila esker Olatz eta Imanol), eta gaurkoan lehendabizikoa komentatuko dut, Uxue Razquinena<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Ikusita neukan egunkaritik eta sareetatik, sekulako izenburu erakargarria zeukan, harrigarria gazteleraz izatea, eta harrigarriagoa fisikoki ikustea, hain txikia. Bai, atal laburrez osatutakoa da, harribitxiz betetakoa. Zati esanguratsuak azpimarratzeko ohitura daukagunok, gero errazagoa dugu topatu, komentatu eta zabaltzeko. <\/p>\n\n\n\n

Lehenengoarekin asko identifikatu naiz, horixe bera sentitu nuen anaia-arrebekin gure ama hil zenean: “La p\u00e9rdida que compart\u00edamos nos alej\u00f3 de inmediato”<\/em> (jatorrizkoan mantenduko ditut aipuak, aldatzeagatik). Zorionez, bizitzak beti ekarri ditzake topaguneak eta birtopatzeak, eta gure kasuan berriki topatu genuen<\/a> oso on bat. <\/p>\n\n\n\n

Aukeratutako bigarren aipua, ahaztearen aldeko ihesbidea da: “Los mejores d\u00edas son aquellos en los que no recuerdo que he tenido madre<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Hirugarrenarekin, doluaren pasarte baten deskribapen bikaina dator, nire ustez askok zeuen bizipenarekin identifikatuko duzuena: “Recuerdas todo lo que viviste de forma menos n\u00edtida cada vez, porque pertenece a otro tiempo, como si fuera la vida de otro, y eso te duele, te entristece<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Barrearen eta pozaren aldeko aldarria: “El d\u00eda que me permit\u00ed reir como no lo hab\u00eda hecho desde que muri\u00f3 mi madre<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Beldurraren irudi ezin hobea: “El miedo es un bal\u00f3n enorme en una habitaci\u00f3n min\u00fascula<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Jorge Nagoreren aholkuarekin (MHHH) oroitu naiz bertze honekin: “Ahora no soy capaz ni de escuchar de nuevo tu voz, ten\u00eda que haberte grabado<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Hauxe sentitu dut nik bereziki ama hil zenetik, duela 10 urte: “Ahora cada vez que hago alg\u00fan viaje, por ejemplo, pienso ojal\u00e1 llegar a casa y poder cont\u00e1rtelo o poder llamarte, como hac\u00eda antes<\/em>“.<\/p>\n\n\n\n

Aurten ere ezin izan diot amari deitu udako bidaiatik bueltan. Aurten liburu hau topatu dut. Imanolek erran zidan Uxue Garoara ekarri nahi duela honen inguruan solasteko eta Flor Illarramendi (haren ama) modu batean omentzeko. <\/p>\n\n\n\n

Inshallah!<\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

PD.- “Ama hil zaigu”<\/a> (“Hamabostean behin” podcast #7)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zarautzera bueltan oporretatik, egin nituen lehenengo gauzen artean, Garoa liburudendaren gune berria zelan gelditu den ikustera joatea izan zen. Bisita hartatik bi libururekin itzuli nintzen etxera (mila esker Olatz eta Imanol), eta gaurkoan lehendabizikoa komentatuko dut, Uxue Razquinena. Ikusita neukan egunkaritik eta sareetatik, sekulako izenburu erakargarria zeukan, harrigarria gazteleraz izatea, eta harrigarriagoa fisikoki ikustea, hain<\/p>\n