{"id":1025,"date":"2025-06-22T17:18:46","date_gmt":"2025-06-22T16:18:46","guid":{"rendered":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/?p=1025"},"modified":"2025-06-22T17:18:48","modified_gmt":"2025-06-22T16:18:48","slug":"azkena","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blogak.goiena.eus\/osatzetik-arintzera\/2025\/06\/22\/azkena\/","title":{"rendered":"Azkena"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Koldo Soret “Chico Tornado”-rekin Andra Maria Zuriaren enparantzan.<\/p><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n

Arestian Maialen Akizu<\/strong>k idatzitako “Azken-azkena”<\/a> artikulua argitaratu zuten egunkarian, gustukoa izan nuena. Kontatzen du nola bizi zuen Aritz Egea<\/strong>k haren azken Zegama-Aizkorri lasterketa, nola ez zuen amaitzerik nahi, azkena zelako. Eta zelan aurreratu zuten hainbat korrikalarik, nahita mantsoago joaten ari zelako. “Kuriosoa da azken aldiz ezer egitea. Gertatzen da harremanetan: bukatu baino lehen bukatzen dira beti. Gertatzen da ikasturte amaieran, parrandaren espueletan, elkarrizketetan. Hildakoak ere, askotan, eguna baino lehen hiltzen dira”<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Ezinegon puntua dago zerbait hori azken aldiz egiten dugunean, atzera-bueltarik ez dagoen horretan, amaiera benetakoa delako. Berdin agur esaten diogunean pertsona bati betiko. Etapena ondo barneratzea ez da beti erraza, bizitza etapak direla eta horietako bat amaitzear dagoela onartzea.<\/p>\n\n\n\n

Azkena<\/a> musika jaialdian egotea, azken urteotan, klimaren gora-behera bortitzak pairatzea da. Bero errea eta ekaitza egun berean, atzo bezala. Txar guztia kenduta, ARF-an beti daude deskubrimendu atseginak, betiko iltzatuta gelditzen direnak, musika harribitxiak. Urte hauetan guztietan Gasteiztik igarotakoen artean aipatu ditzaket Beasts of Bourbon<\/a>, Tropical Fuck Storm<\/a> edo Ty Segall<\/a>. <\/p>\n\n\n\n

Aurten, 1960-70eko hamarkadetako musika egiten duten gaztetxo batzuk izan dira aurkikuntza nagusia, “The Carpenters” edo “America” bezalako klasikoak gogorarazi zizkidatenak. “Happy” musika eta roilo-ona transmititu besterik ez dituztenak. Erabat eskertzekoa, egia esan: The Lemon Twigs<\/a> deitzen dira, oso gomendagarriak. <\/p>\n\n\n\n

Beste aurkikuntza bat, baina iazko Aste Nagusikoa, Ez ez ez<\/a> bilbotarrak dira. Aurtengo ARF-ra joateko nire arrazoi nagusia, atzoko kontzertua are gehiago gustatu zitzaidan iazkoa baino. Gorantza doazen lotsabako kuadrilla bat da, erabat elektrikoak eta indartsuak, oso ongi etorriak.<\/p>\n\n\n\n

Ez dakit Azkena-ren edizio hau azkena edo azken-aurrekoa izan den niretzat. Urteren batean izango da. Bitartean, bizi gara!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Koldo Soret “Chico Tornado”-rekin Andra Maria Zuriaren enparantzan. Arestian Maialen Akizuk idatzitako “Azken-azkena” artikulua argitaratu zuten egunkarian, gustukoa izan nuena. Kontatzen du nola bizi zuen Aritz Egeak haren azken Zegama-Aizkorri lasterketa, nola ez zuen amaitzerik nahi, azkena zelako. Eta zelan aurreratu zuten hainbat korrikalarik, nahita mantsoago joaten ari zelako. “Kuriosoa da azken aldiz ezer egitea.<\/p>\n