Category: Komunikazioa

Milagarren aurkezpeña

Tonto-tonto, 1.000. aurkezpeña gorde dut Pinterest irudiak biltzeko aplikazioan. Orain lau bat urte hasi nintzen bilduma osatzen. Multzoari begiratuta, gordetako lehen argazkia izan zen Arnaldo Otegiren askatasuna eskatzeko Logroñoko kartzelaren aurrean egindako aurkezpeña. Gaurkoa, ostera, milagarrena, Paul Abasolori emandako indultua salatzeko aurkezpeña izan da.

Captura de pantalla 2015-12-17 a las 14.46.11

Jasotako argazki gehien-gehienak Euskal Herrian egindakoak dira, baina, badira gutxi batzuk kanpoan aterata daudenak, hala nola Madrilen, Txilen eta Andaluzian.

2012. urterako begi-bistakoa zen aldaketa bat ematen ari zela aurkezpenak eta prentsaurrekoak egiterako moduetan. Fenomenoari izena jarri eta horri buruzko post laburraa idatzi nuen 2012ko otsailean Sustatun.

ee19d635a21f920f99ac0d0358a2c0a9_m

Jakina, nik bildu ditudanak baino askoz aurkezpeña gehiago egin dira gurean. Nik neuk gorde ditut bakarrik parean tokatu zaizkidanak. Noizbehinka, gainera, laguntzaile batzuk bidali izan dizkidate irudiak edo URLak. Horiei guztiei, mila esker.

Ikusi duzuenez, denetarik dago bilduman: batzuk oso eszenografia apaindua dute, beste batzuk, ordea, soil-soilak dira; badira mozorroak, kokapen bitxiak, jende askorekin, gutxirekin…

Esan beharra dago, azkenaldian jaitsi dela aurkezpeñen erritmoan, batez ere, egun, beste era bateko aurkezpenak egiten direlako. Esate baterako, mahai baten bueltan bildu beharrean, gaur egun gehiago egiten dira atril baten aurrean jendaurrekoak. Hori bai, batzuek zein besteek dute ezaugarri komun bat: atzeko aldean, ahalik eta peña gehien biltzea.

Akaso, bildumak balio lezake aztertzeko nor da nor Euskal Herrian, aurkepeñen arloan… por tzierto, zu bazaude argazkiren batean?

Horixe, batzuk zigiluak, txanponak, posabasoak edo panpinak biltzen dituzten bitartean, nik aurkezpenak, kartelezpeñak eta kamiseztapeñak pilatzen ditut.

 

Etorkizuneko kazetaritzarekin bueltaka

(Puntua paperezko aldizkarirako idatzitako artikuluaren moldaketa. 2015-02-20)

Britainia Handiko BBC komunikazio korporazio publikoak ariketa interesgarria egin du: egungo egoeratik abiatuta, prospektiba egin eta irudikatu du nolakoa izango den 2020. hamarkadako kazetaritza. Emaitza interesgarriak jasotzen ditu lanak. Proposamen batzuk dagoeneko aurreikusten dira; beste batzuk, aldiz, zaila da sinesten bost urte barru gauzatzen hasiko direnik.

Batetik, eta teknologiari erreparatuta, BBCren lanaren arabera, gero eta gehiago erabiliko dira teknologia berriak (noiz arte jarraituko dugu “berriak” direla esaten?). Gero eta eskurago egongo dira tresna eta gailuak, bai erabiltzaile arruntentzat eta baita ere informazioa ekoizten dutenentzat. Gauzen internetak ere eragin handia izango du gure bizitzan eta komunikazioa kontsumitzerako orduan, eta, hala, laster, inguratzen gaituen gauza guztiekin komunikatu ahal izango gara, hozkailuarekin, sukaldearekin, kafeterarekin… Horrekin lotuta, gero eta handiagoa izango da big data edo datu masiboen erabileraren garrantzia: hori bai, gero eta datu eta informazio gehiago emango ditugu –eman beharko ditugu– gure ohiturei eta gure buruari buruz. Herrialde eta pertsonen aberats eta pobreen artean alde handiak egongo dira, baina BBCk kalkulatzen du, 2020an, gizaki bakoitzeko 10 dispositibo egongo direla konektatuta Internetera.

Telebista batez ere Internetetik ikusiko dugu. Aipagarria da albistegietako hartzaileak bizi izango duen zahartze prozesua: gazteek alboratu egingo dituzte ohiko formatuak. Etorkizuneko telebista saioak egungoak baino askoz parte hartzaileagoak izango dira. Gainera, orain arteko ikuslea bilakatuko da protagonista. Errealitatea eta fikzioa uztartuko dira, esaterako, ikuslea bilakatuko ahal izango da alegiazko auto gidari benetako auto lasterketa bateko zuzeneko emankizunean. Nobedade gutxiago pantailen masifikazioari dagokionez: pantailak nonahi aurkituko ditugu. Gainera, informazioa sakelako telefonotik jasoko dugu.

Kazetaritzaren esparruan, albiste on bat tokiko komunikabideentzat: garrantzi handia hartuko du tokiko informazioak. Bestalde, aurrera egingo badute, hedabideek gero eta parte hartzaileagoak izan beharko dira: kolaboratzaile bilakatuko da orain arte hartzaile izan dena. Alde horretatik, hedabide baten lehiakiderik handiena ez da beste hedabide bat izango, albistearen protagonista bera baizik (ordurako, informazio ekoizle bilakatutako protagonista). Egungo joeran sakonduta, 2020an robotek egingo dute egun kazetariek egin ohi dituzten lan asko eta asko: buletin pertsonalizatuak, datuen eta emaitzen kudeaketa, albisteen eta alerten bidalketa…  Kazetaritza formatuei dagokienez, tarteko neurrien kaltean, bi formatu nabarmenduko dira: albiste laburrak eta erreportaje luze eta sakonak.

BBCren arabera, hori guztia 20ko hamarkadan gertatuko omen da, Britainia Handian. Eta gurean? Nola irakurriko dugu bost urte barru hau moduko artikulu bat? Paperean inprimatutako Puntua-n?

Fagor Etxetresnen eta Mondragon taldearen komunikazioa eta tokiko hedabideak

Dagoeneko lerro asko idatzi da Fagorri buruz, baina, askoz gehiago –eta hobeto, kasu askotan– idatzi beharko da, ulertu ahal izateko zer gertatu den Fagor Etxetresnetan, Fagorren eta Mondragon taldean. Egia da, Fagorren auzian hainbeste kontuk egin dutela kale,  zaila dela erabakitzen non jarri fokua eta zein muturretik tira egin korapiloa askatzen hasteko. Nik tiratuko dut bereziki interesatzen zaidan hari-mutur batetik: komunikaziotik, edo hobeto esanda, komunikazio korporatibotik eta horrek tokiko hedabideekin duen harremanetik.

Akaso, “komunikazio korporatibotik” barik, “komunikazio korporatibo faltatik” esan beharko genuke Fagor eta Mondragon taldearen kasuan. Hori da, behintzat, asko eta askoren ahotan egon dena asteotan: Fagor Etxetresnek, Fagorrek eta Mondragon taldeak berak kale handia egin dute komunikazio alorrean, batez ere, krisiaren hasierako egunetan.

Batetik, batzuen zein besteen ordezkariak kostata eta berandu, oso berandu, agertu izan dira jendaurrean, hedabideen aurrean. Horrekin hautsi dute krisi komunikazioaren urrezko legea: ez ezkutatu, eman lehenbailehen eskura dituzun argibideak. Gainera, bulego zulotik atera direnean, ez dituzte zabaldu mezu argi, bateratu eta lagungarriak. Kontrakoa: nahasiak eta, sarritan, kontrajarriak izan dira esandakoak. Adibidez, Sergio Treviño Fagor Etxestresnetako Zuzendari nagusiak El País egunkarian “[lantegia] zarratuko digute, ezelako azalpen barik zarratu ere” zioen bitartean, Xabier Bengoetxea Fagorreko Errektore Kontseiluko presidenteak “errua geurea da” esaldia bota zuen Berria-n.

Beste alde batetik, esango nuke ez dutela jakin izan egoki erabiltzen kanpora zein barrura begiratzeko dituzten hedabideak: TU Lankide aldizkaria eta www.tulankide.com webgunea. Egoeraren larritasunak ez al zuen eskatzen, esaterako, azkar kaleratzea aldizkariaren gehigarri berezi bat edo webgunean irekitzea gune finko bat informatzeko, zalantzak argitzeko eta eztabaida modu eraikitzailean bideratzeko? Horien faltan, kooperatiban bertan barik, kale gorrian kokatu da eztabaida, modu nahasian kokatu ere: oinarrituta zurrumurruetan eta 24 orduko Makuto Irratiaren emisioan. Ondorioz, galduta ibili dira langileak, kaltetuak eta, oro har, herritarrak. Horietatik asko, gainera, sentitu duten informazio falta tarteko, oso kexu agertu izan dira han-hemenka.

Lehenetsi den bidea, alegia, bazkideei informazioa ematea aurrez aurreko bileretan, kooperatiba batean ezinbestekoa bada ere, herren geratu da. Batez ere, krisiaren tamaina ikusita, ez delako berau biribildu beste komunikazio-estrategia zabalago eta osatuago batekin.

Falta izan den komunikazio-estrategia zabalago horretan, egin duten akats handienetarikoa izan da ez dutela jakin izan ikusten tokiko –gertuko, herriko– hedabideen indarra eta eragina. Horregatik, komunikazio alorrean, Fagorrek eta Mondragon taldeak galdu dute iritzi publikoaren partida, etxean bertan, Debagoienean. Esan bezala, besteak beste, ez direlako jabetu tokiko hedabideen ahalmen handiaz.

Begi-bistakoa da Fagor Etxetresnek –eta Fagorrek eta Mondragon taldeak– duen krisiaren dimentsioa maila askotarikoa dela: ekonomikoa, soziala, politikoa, pertsonala, eskualde esparrukoa, nazionala, nazioartekoa… eta, komunikazio aldetik, maila horietan guztietan erantzun beharrean dagoela (esan barik doa, ez dela batere lan erraza halako egoera bati aurre egitea).

Fagorrek, baina, baditu berezko ezaugarriak, kasu honetan behar beste kontuan hartu ez direnak: kooperatiba horretako bazkide gehienak inguru berekoak dira, Debagoienekoak, eta giza komunitate horrek baditu ezaugarri sozio-politiko-linguistiko jakinak. Esaterako, langile eta bazkide horietako asko eta asko euskaldunak dira, eta gehienak Goiena kooperatibaren hedabideen erabiltzaileak (erabiltzaile sutsuak nolanahi ere, erreparatuz gero CIES erakundearen edo Aztikerrek 2012an egindako ikerketaren emaitzei: azterketa horietan ikusten da oso handia dela debagoiendarren atxikimendua Goienaren hedabideekiko).

Aldiz, komunikazioaren estrategian, Fagorrek jo du (eta jo ohi du) lehenengo solairutik gorako hartzaileengana: Vocentoko hedabideetara, El País-era, egunkari ekonomikoetara, nazioartekoetara… Akaso, konturatu barik oraingo krisiaren protagonistak –kooperatibistak, inbertsiogile txikiak eta langileak eurak– beheko solairuan bizi direla, Debagoienean. Hartara, haserreak, egonezinak eta komunikazio premia handienak sortu dira Debagoienean bertan, eta ez hainbeste Donostian, Bilbon edo Madrilen (Basaurin bai, ordea). Hein handi batean, Debagoienean dago kokatuta egun arazoaren muina, eta, aldi berean, bailara horretan bertan finkatu da auziaren balizko konponketa (“Debagoiena-Metropolia” dialektika korapilatsua, beste baterako utziko dugu; izan ere, zer dakigu kaletarrok, esaterako, Poloniako edo Frantziako lantegietan gertatzen ari denaz? Eta, okerrena, jakiterik nahi ote dugu?).

Eztabaidatzeko, argibideak emateko eta haserre eta egonezinak baretzeko, eskura izan dituzte tokiko hedabideak (hedabide “lagunak” esan daiteke? Bai, behintzat, Vocentorenak baino lagunagoak, artikulu honen lehen esaldian argi geratzen den moduan), baina, hala ere, nahikoa baliatu ez dituztenak. Alde horretatik, herritarrek zeukaten informazio egarriarekin, harrigarria izan da entzutea Goiena telebistako aurkezlea ikus-entzuleei jakinarazten, ez Etxetresnetako ezta taldeko inork ez duela parte hartzerik nahi izan Fagor. Eta, orain zer? moduko mahai-inguru batean. (Lerro hauek idatzi direnerako, badago ikusterik Goiena telebistan eta Goiena paperean pasa den ostiralean, hilak 22, Zigor Ezpeleta Mondragon Taldeko Gizarte eta Lan Harremanetarako arduraduna eta Enplegu Bulego Korporatiboko zuzendariari egindako elkarrizketa).

Lepoa jokatuko nuke tamainako komunikazio-krisia bizi izan duten beste erakunde batzuek gustura hartuko luketela antzeko testuingurua, eta pozarren erabiliko luketela halako talde multimediak eskainitako aukerak.

Gainera, ikusi dugu, gaur egun, oso erraza dela etxeko ortuan landatzea, eta uzta jasotzea gertuan zein kanpoan. Hau da: tokiko hedabideak erabilita, egun, samur asko heda daitekeela berria nonahi. Eragin biderkatzaile horren adibide izan da, urriaren 31n, Xabier Bengoetxea Fagorreko Errektore Kontseiluko presidenteak Goiena telebistari esklusiban emandako elkarrizketa. Beste batzuen artean, elkarrizketa hartan esandakoak jaso zituzten EITBko irrati eta telebistek eta Espainiako El Mundo-k, El País-ek, SER irratiak. Edo, esaterako, www.mondraberri.com Internet atarian argitaratutakoak kalean hizpide izatea. Arrasateko atari horrekin lotuta, ikusi da Fagor Etxetresnetako bazkideen ekarpenak eta borondatezko ekarpenak berreskuratzeko ahaleginetan ari diren taldeek ederki baliatu dutela euskarazko webgunea euren mezua jendeari helarazteko. Alabaina, kontrakoak sarriago ikusi ditugu: etxekoek gaztelaniazkoetara jo behar izatea informazio bila, ETB2ra edo El Diario Vasco egunkarietara, hain zuzen ere.

Fagor Etxetresnen arazoak ez dira, noski, konponduko kasu handiagoa eginda tokiko hedabideei; haatik, nago herritarrak zainduago eta maitatuago sentituko liratekeela honelako une gogorretan ere, horiek erabiliz gero. Harri bakarrarekin bi txori jotzeko aukera legoke horrela jokatuta: batetik, erabilita hartzaileek gertukotzat eta sinesgarritzat jotzen dituzten hedabideak, erakutsiko litzaieke gertutasuna eta begirunea nola herritarrei hala kaltetuei; bestetik, komunitateak dituen tresnak baliatuta, mezua mundu zabalera hedatzeko aukera legoke.

Izan ere, tokiko hedabideek informazioa eta berriak gertutik zabaltzeko lekua ez ezik, izan behar dute, era berean, gune egokia jasotzeko kritikak eta iritzi kontrajarriak. Horrelakoak izan ezean, dena alferrik. Denok jai.

(Mondragon Unibertsitateko Atabala blogean argitaratutako artikulua).

Fagor Etxetresna Elektrikoen jokaldi desesperatua

Ikusi duzue Fagorrek, hobeto esateko, Fagor Etxetresna Elektrikoak egindako azken iragarkia? Bi minutuko ikus-entzunezkoan, lelo nagusi bat errepikatzen da behin eta berriro: Hoy más que nunca apostemos por lo nuestro (Gaur inoiz baino gehiago, egin dezagun geurearen alde). Eta, “lo nuestro” horren azalpenarekin geratu gara ikusle batzuk txokatuta. Izan ere, bideoaren arabera, España da (“ñ” handi batekin) hain “geurea” den hori. Are gehiago, Fagor dugu Espainia osoan, “%100 espainiarra den etxetresna elektrikoen marka bakarra”.

Ander Terradillos Fagorreko Zuzendari nagusiak sinatuta, eta Interneten bolo-bolo dabilen kanpaina horren aurkezpen-gutunaren arabera, “azken merkatu-azterketek adierazten digutenez, kontsumitzaile espainiarrek, hein handi baten, kontsumo ohiturak aldatu dituzte krisialdiaren eraginez. Aldaketa horien artean, antzematen dugunaren arabera, gero eta zabalagoa da beren herrialdeko markak kontsumitzearen aldeko atxikimendua. Horregatik erabaki dugu komunikazio-ekintza baten bidez Espainiako kontsumitzaileei jakinaraztea Fagor hemen jaiotako marka dela eta 50 urtetik gora daramala herri honen alde egiten. Honekin batera doakizue mezu hau zabaltzeko baliatuko dugun bideoa: Geurearen alde egiteko garaia dugu. Bertan esaten dugunez: etxetresna elektrikoen marka bakarra gara %100ean kapital espainiarra duena, eta kooperatiba gara eta hortik sortzen da indartsu egiten gaituen elkartasuna”.

Baliteke hori guztia horrela izatea, baina, nik larri eta noraezean dabilenaren traza hartu diot kanpainari.

Baina, ez ekintza desesperatuaren itxura bakarrik. Iragarkia ikusi orduko botatako txio batean esaten nuen, Fagorreko bideoa zela %25a uko egitea + %25a desesperazioa + %25a suizidioa + %25a harridura.

Batetik, euskal nortasunari uko egiten diola uste dut, jartzen duelako gutasuna (kasu honetan, eurentasuna, alegia, Fagorrena) Espainiaren besoetan. Noiz eta orain. Inoiz baino gehiago, Espainia alde batera uztearen diskurtsoa zabaltzen ari denean. Bestetik, jokaldi desesperatuaren antza du: Fagor Etxetresna Elektrikoak oso larri dabil diru aldetik, eta irtenbide hoberik ezean, bera bezain krisi sakonean sartuta dagoen merkatura begira jarri da: Espainiara. Gainera, suizidio itxura ere hartu diot: nola ulertuko da mezu hori Euskal Herrian? Hasteko, Debagoienean bertan, bideoak harrotu ditu bazterrok. Ikusiko da urte amaierako salmenta neurketetan, baina, halako bideo batek eraginik izatekotan, ez dut uste onik egingo dionik hemengo merkatuari. Azkenik, harrigarria ere bada: sinetsiko ote dute Espainia aldean, orain, espainiar zintzoak bilakatu direla Fagorrekoak ala pentsatuko dute diru faltak eragindako marketin estrategia dela? Nago Fagor iritsita dagoela estatuan liderra izatera, Espainiako bandera hain zakar astindu behar izan barik.

Aurreko larunbatean, Josu Ugarte Mondragon Internacionaleko presidentea elkarrizketatu zuten Radio 3eko Mundo Babel saioan (podcasta entzuteko: El mundo en llamas). Arrasatearrak gogotsu defendatu zuen argitaratu berri duen liburuaren tesia: Espainia krisian dago. Mundua, ez. Izan ere, hori da Ugartek idatzi duen liburuan izenburua: España está en crisis. El mundo no. Bere irudikoz, enpresek duten irtenbide bakarra nazioartekotzea da. Horrek ekarriko ditu arazoak eta tentsio larriak baina, bere esanetan, ez dago beste irtenbiderik.

Eta, gaur ikusten dugu Fagor Etxetresna Elektrikoak kontrakoa egiten, eta Espainiara begira jartzen (hori ere izan zitekeen naziortekotzea, baina, tira).

Zertarako atxikitu España markara? Ba ote dago inguruan marka horrekin edo marka hori kudeatzen dutenekin lotzea baino jokaldi kaskarragorik? Ustelkeria, pikareska, lapurreta antolatua, politikari lotsagarriak…

Onena opa diot Fagor Etxetresna Elektrikoari. Besteak beste, beroi pikutara joateak inoizko kalteak ekarriko dituelako: batetik, lagun eta ezagun asko ditut bertan lanean. Bestetik, sekulako eragina du kooperatiba horrek gure inguruko ekonomian. Eta, horiek gutxi balira, enpresa horretan daude betidanik jarrita –galzorian?– familiaren aurrezpenak.

———

PS. Joxe Aranzabalek ere jorratu du iragarkiaren gaia Sustatu.com-en: Fagor, Espainiara begira.

Berendiak zure txioa gogokotzat hartu du

Ikusgarri da zelako bizia diren Twitter eta horrelako tresnak. Nola ematen diegun zentzu eta erabilera berriak herreminta ez hain berriei.

Egin dudan azken aurkikuntza izan da “Gogokoa” aukeraren erabilera berria. Ez hainbestera arte, gogokotzat markatzen nituen geroago irakurtzea nahi nituen txioak edo, beste barik, betiko gordetzea nahi nituenak. Alegia, “Gogokoak” erabili izan ditut oso modu praktikoan: biltegi arrunt moduan.

Baina, aspalditxo, denok ere, beste modu batean hasi gara gogoko horiek erabiltzen: txioaren egileari keinu egiteko. Berak jakin dezan gustuko dugula bota duena. Nolabait, erabiltzen dugu esateko berarekin gaudela. Halakoetan, askotan, ez dugu txio hori birtuiteatzen –edo bai–, baina, egileari esaten diogu modu intimoago batean: “irakurri dut zure txioa, eta zurekin bat nator :-)”. Edo, behintzat, horrela bizi dut nik, postan mezua jasotzen dudanean esanez, bateren batek nire txio bat gustuko duela. Eta, nik ere, gogoko ditut gogoko horiek.

Captura de pantalla 2013-06-07 a las 22.00.09

Bitxia zeren, dagoneko, gehienetan gauza gara desberdintzeko noiz jarraitzaile batek sakatzen duen “Gogokoa”, beste barik, zeure mezua artxibatzeko, eta noiz, aldiz, zapaltzen duen zeuri keinu egiteko! Eta bitxia da, baita ere, ikustea nola hedatzen diren ohitura berri horiek inork inori ezer esan barik, inon irakurri barik eta inoiz inorekin horrelakorik komentatu barik. Izan ere, noiz jarri gara denok ere ados “Gogokoak” horrela erabiltzeko? Noiz konturatu gara erabilera hori egiterik ere bageneukala?

Twitterren ez dabilenentzako oharra: txio bat “Gogoko” moduan markatzen duzun bakoitzean, bidaltzaileak mezu bat jasotzen du bere postan hori egin duzula ohartaraziz.

Salamancako “El Adelanto” egunkaria itxi egin dutela (!?)

Oraintxe bertan irakurri dut El Adelanto egunkaria itxi dutela. Segurutik gehienoi ez zaizue ezaguna egingo egunkari hori, Salamancako argitaratzen zelako. Baina, hiri horretan ibilitako estudiante tunante guztioi, aldiz, oso ezaguna egingo zaie.

Egunkari kutre samarra zen El Adelanto, bai itxura aldetik eta baita eduki aldetik ere. Eta, antzinakoa ere bai: 1883. urtean kaleratu zen lehenengoz, beraz, beroi zen Espainia aldeko egunkaririk zaharrenetariko bat. Bazuen hirian bertan lehiakide gogor bat: Tribuna de Salamanca egunkaria, hura ere gaur egun desagertuta (2011ko apirilean kaleratu zuen azken zenbakia), baina, duda barik, El Adelanto zen Tribuna baino autentikoagoa. Gaur egungo panorama ikusita, kosta egiten da sinestea, baina, lehenago, gauzarik ohikoena zen hiri txikienetan ere, tokiko egunkari bat baino gehiago egotea!

Esatera nentorrena: oso tristea eta etzerakoia zen El Adelanto. Baina, bere txar guztiekin, beroi izan zen, gazteleraz idatzitako egunkari guzti-guztien artean, niri azala eskaintzera animatu zen egunkari bakarra. Beno, ez neuri bakarrik, baina, neuri ere bai.

ElAdelanto

Irudian ikus dezakezu 1985eko otsailaren 6ko El Adelanto-ren azala. Sinetsi: ezkerreko zirkulukoan dagoena, ni neu naiz, eta eskubi aldeko zirkulukoa, aldiz, gure txakurra: Kali.

Manifestazio baten harira agertu ginen pisukide guztiok azalean. Izan ere, hiriko plaza nagusian bildu ginen talde handi bat (ehun bat lagun dio testuak. Atzerakoiak ez ezik, gezurtero galantak ziren!) Juzbado herrian egitekoak ziren indarretxe nuklearrentzat erregaia ekoizteko planta baten kontra. Eta, han agertu ginen denok, txakur eta guzti.

Azpiko irudian ikus daiteke El Adelanto-k kaleratutako azken zenbakiaren azala. Goian bego.

6a00e552985c0d88330192aa420799970d-320wi

 

 

Aretxabaletako Mondragon Unibertsitatearen etxe berria

Mondragon Unibertsitatearen Aretxabaletako campusa inauguratu genuen atzo. Dagoeneko, beraz, modu ofizialean, Humanitate eta Hezkuntza Zientzien Fakultateak bi campus ditu, Eskoriatzakoa eta Aretxabaletakoa. Hala ere, eraikin berrian, irailetik daude lanean Ikus-entzunezko Komunikazioko gradokoak eta zenbait graduondotako ikasleak.

Ekitaldia ondo joan zen: arin eta erritmo politean, eta, gainera, zorrotz bete ziren aldez aurretik pentsatutako hitzorduak. Denetarikoa gonbidatuak izan genituen: hedabideetakoak, hezkuntzakoak, erakunde desberdinetakoak, kooperatiba mundukoak, ordezkari politikoak… Hizlarien mahaia ere, ordezkapen zabal horren isla izan zen:

hitzaldian

  • Nekane Arratibel HUHEZIko dekanoa.
  • Josu Zabala MUko errektorea.
  • Iñigo Louvelli Aretxabaletako Udaleko Hezkuntza zinegotzia.
  • Martin Garitano Gipuzkoako Diputatu nagusia.
  • Cristina Uriarte Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza, Hizkuntza Politika eta Kultura Sailburua.

Atzokoa, etxeko taldean antolatutako ekitaldia izan zen. Gure alde izan ditugu, batetik, lan handia izan bada ere, ondo konpondu garela gure artean eta gustura ibili gara antolakuntzan (irudian, gonbidatuen zerrendari azken begiratua egiten ibili ginenok). Bestetik, nahikoa asti izan dugula dena ondo-ondo lotzeko. Izan ere, ekitaldiaren data ordezkari politikoen agendaren menpe egon da, eta inaugurazio eguna, behin baino gehiagotan atzeratu behar izan dugu.

Ekitaldi xumea izan zen: zinta mozketa, ordezkarien hitzalditxoak, eraikinari bisita gidatua eta, bukatzeko, luntxa. Bisitaldia, hiru gunetan antolatu geneukan: biblioteka, ikasgela eta Goikolab ideia-laborategia. Bereziki polita izan zen, azken hamarkadetan hezkuntzak izan duen garapena azaltzeko, Hezkuntza eta Ikus-entzunezko komunikazioko graduko ikasleek bigarren gunean egindako antzerkitxoa . Performace horretan, bitxia zen ikustea agintari guztiak formal-formal eserita ikasleen tokietan…

eskola ematen

Pozik geratu gara eta, entzundakoagatik, gonbidatuak ere gustura ibili ziren. Eta, gainera, Joxe Aranzabalek Faroan idatzitako mezua irakurri eta gero, ba, zer esan!

Hemen geratu dira jasota ekitaldiaren argazkiak eta bideoak:

Sutan-edo jartzen nauten 10 kontu

Arlo desberdinetako kontu serio –eta ez hain serio– asko falta dira zerrenda ireki eta aldakor honetan, baina, azkenaldian, 10 hauek amorrarazten naute bereziki:

  1.  Pilotarien material aukeraketaren gaineko “albisteak”.
  2. Hurbiltzen naizela konturatuta, euskaraz hasten diren horiek.
  3. Publizitate eskuorri pertsonalizatuak: “Kaixo, Goio! Eskaintza paregabea dugu zuretzat…”
  4. Futbolzale amorratuak, ehiztariak eta zezenketazaleak (horrela, denak poltsa berean).
  5. Barreak eragiteko, etengabe, gaztelerazko umorera jotzen duten aktoreak.
  6. Munilla.
  7. Euskalmet eta, oro har, eguraldiaren gaineko infomazio nonahia.
  8. Gaztelera hutsean tuiteatzen duten euskaldunak.
  9. Merkatal-guneetako denda handietako kutxan: “¿Tu código postal es?”.
  10. Futbol partida ondorengo jokalari eta entrenatzaileen mintzaldi filosofikoak.

Gertutasunaren tristurak

Ohitura dut begiratzeko Goienak Interneten argitaratzen dituen eskelak. Konturatu naiz gainera, azken urteotan, lehen baino kasu handiagoa egiten diodala informazio mota horri. Beste ale batetik, onartu behar dut Jaiotzak atalari ez diodala hainbesteko harretarik jartzen: aitortzeko gogor samarra da, baina, normalean, oso zaharrak ez badira behintzat, ezagunagoak egiten zaizkik hildakoen zerrendan agertzen direnak, jaioberrien atalean azaltzen diren guraso gazteak baino. Adinaren kontuak.

Oraingo astean, ostera, sekulako zirrara jaso dut aipatutako bi atal horien errepasoa egiterakoan: astebeteko aldearekin, debagoiendar bera agertu da bietan.

Horrela izan da: zazpi egunen bueltan, birritan ikusi dugu Jorge Salazar oñatiarra Goiena.net-en. Lehenengo aldia izan zen pasa den astean, orduan, ibarreko bikote gehienek egiten duen moduan, Arantzazu Igarzabalek eta Jorgek Salazarrek aurkeztu egin zuten herriaren aurrean Irati, euren alaba jaioberria. Bigarren aldian, ostera, Jorgeren eskelan izan da: hilaren 24an hil zen gazte oñatiarra Bilbon izandako moto istripu batean.

jaiotza-hildakoa-biak

Edozein aldetik begiratuta ere, kointzidentzia gogorra eta tristea.

Berehala etorri zait burura, era horretako bat-etortze gogorrak, gertuko prentsan gertatu ohi direla bakarrik: Goienarena moduko prentsa mota hori non ume jaioberri bat albiste (pozgarria) den, eta, neurri berdinean, herritar baten heriotza berri (tristea) bilakatzen den. Nekez gerta daiteke antzekorik hedabide handi batean, ez behintzat, hildakoa edo jaioberria pertsonaia ezaguna ez bada.

Ez naiz izan inguruan kointzidentzia horrekin konturatu den bakarra, eta denok ere hitz bera aipatu dugu: pena, pena handia. Aurrez aurre ezagutzen ez duzuna, baina, une batez, gertuko hedabideei esker, hurbil sentitzen duzun bizilagun batengatik sentitzen duzun tristura.

Nire lehenengo azpitituluak

Aspaldi erabiltzen dut www.azpitituluak.com webgunea filmen euskarazko azpitituluak deskargatzeko. Oso erosoa egiten zait webgune hori. Batetik, neurri batean, filma aipagarrien aukeraketa eginda dago eta dagoeneko bildu dituzte sorta ederra (2013. urte bukaerarako, 500 filma eta telesail pilatzera iristea espero dute). Bestetik, euskarazko azpitituluak eskura jartzeaz gain, horiekin ondo sinkronizatzen diren filmen helbideak ere zintzilikatzen dituzte, horrekin asko errazten dute Torrent-en bilaketa. Eta, gainetik, jartzen dituzte filma bakoitzaren sinopsia eta fitxa teknikoa. Duten prezioan, gehiago eskatzerik badago?

Esperientzia polita izan da azpitituluak egitearena. Trebetasun teknikoaren aldetik, ez du sekretu handirik, beti ere, ni moduan, mugatzen bazara testuak ordezkatzera.

Hautxek dira bete beharreko urratsak:

  1. Film bat aukeratu eta hartu dakarren SRT formatudun oinarrizko hizkuntzan dauden azpitituluak (srt da azpitituluen ohiko formatua). Hasiberria naizelako, nik neuk ingeleranzko eta gaztelerazko bertsioak erabili ditut, baina, berez, bakarrarekin nahikoa da.

  2. Ireki dokumentu hori estilorik gabeko testu-prozesatzaile batekin. Nik TextEdit erabili du.

  3. Ordezkatu dauden jatorrizko esaldiak euskarazko testu berriekin (azpiko argazkian ikusten da “lehen eta orain” hori).

  4. Konprimitu dokumentua ZIP era RAR formatuan.

  5. Bildu filmaren gaineko informazio apur bat: sinopsia, fitxa teknikoa eta, gehitu esteka osagarri batzuk, esaterako, Wikipedia eta IMDb filmen datu-basea.
  6. Kargatu Azpitituluak.com-en. Listo!

Captura de pantalla 2013-04-24 a las 09.51.10

Nik oraindik ez dakit halakorik egiten, baina, suposatzen dut ez dela oso-oso zaila izango sinkronismoa aldatzea, alegia, aldatzea azpitituluak pantailan agertuko diren denbora-tartea eta horien abiadura.

Esan bezala, teknika aldetik ez da batere zaila, baina, hori bai, pazientzia behar da. Berez, itzuli behar diren esaldiak oso laburrak dira, baina, demontre, harrigarria da ikustea edozein filmak dituen esaldi mordoa! Nik azpititulatu dudan filmak zituen 1.266 esalditxo itzuli beharrekoak.

Euskarara ekartzeko aukeratu dudan filma izan da Searching for Sugar Man. Oso dokumental ederra da, batez ere, kontatzen duen istorioa zoragarria delako: Sixto Rodriguez musikari jator eta autentikoaren gorabehera harrigarriak (ezin da asko kontatu filmaren gainean, izan ere, istorioaren gaineko ia edozein informazio izan daiteke spoiler-a edo larregi esatea). Onena da filma ikustea (euskarazko azpitituluekin, jakina ;- ).

Horixe ba, nahi izanez gero, hemen daude azpitituluak eta filmak jaisteko estekak: Searching for Sugar Man.

Hiru post-data:

1. Behin lehen filma eginda, konturatu naiz zelako lan eskerga egiten ari diren munduan barrena azpitituluak egiten ari diren horiek guztiak. Meritoa, galanta! Alde horretatik…

2. mila esker guztiei, eta, bereziki, www.azpitituluak.com-i, Luistxo Fernandez proiektuaren bultzatzaileari, eta, jakina, webgune horren bueltan dabilen guztiei.

3. Segurutik, akats ugari egin ditut itzulpenak egiterakoan, beraz, aurretik doa mikro-barkamen eskaera. Badakizue nola diren Interneteko gauza hauek: at your own risk.